بسته به اندازه، شکل، محل قرارگیری و تزئینات، یک آینه، می تواند اهداف زیبایی شناختی و کاربردی مختلفی را در یک محیط معماری ارائه دهد. در حالی که معماران باید ویژگی های پروژه خود را به عنوان مهمترین انگیزه طراحی در نظر بگیرند و نباید از آزمایش یا نوآوری بترسند، ما چندین توصیه کاربردی در مورد چندین حالت برای نحوه طراحی با آینه گردآوری کرده ایم.

یکی از رایج ترین موارد استفاده از طراحی با آینه، بزرگ کردن فضا است. یک آینه بزرگ می تواند یک اتاق کوچک را بسیار بزرگ‌تر از آنچه هست نشان دهد، به ویژه اگر آینه یک دیوار کامل را در بر گیرد، در یک مکان مرکزی قرار گیرد، یا حتی اگر به شکل یک پنجره شکل گرفته باشد تا تصور باز بودن ایجاد شود. برای استفاده از این ترفند با بیشترین احتمال موفقیت، معماران باید نورپردازی را نیز در نظر بگیرند. آینه ها باید در مناطقی قرار بگیرند که بتوانند نور طبیعی ناشی از پنجره ها را به بهترین نحو منعکس کنند و فضا را بازتر و روشن تر جلوه دهند.

آینه ها فقط نباید مناطق روشن یا پنجره ها منعکس کنند، از آنها می توان برای برجسته کردن معماری با بازتاب زوایا یا فضاهای جالب استفاده کرد. انجام این کار می تواند دشوار باشد، اما اگر به خوبی انجام شود، می تواند واقعاً فضا را خاص و چشم گیر نشان دهد. در حمام زیر، آینه ها همگرایی سه رنگ و مواد مختلف از دیوارها و سقف اتاق را منعکس می کنند و بر زاویه دار بودن و اهمیت طرح می افزایند.

معماران می توانند برای جلوه ای هنری تر، از نورها و اشکال برای ایجاد آینه های بی نظیر استفاده کنند که بر یک فضا تسلط داشته و آن را زیبا می کند. آینه مدور زیر، از طریق روشنایی آن با نور رنگی، نقش تزئینی و چشم نوازی را ایفا می کند، مانند آویختن یک اثر هنری گران قیمت در همان نقطه!

این مثال ها فقط مربوط به کاربردهای داخلی آینه است. برای معمارانی که مایل به استفاده از آینه در دکوراسیون بیرونی هستند، امکانات به همین اندازه بی پایان است. این انتخاب اغلب برای سازه های جدا شده در فضاهای وسیع طبیعی مانند جنگل ها یا جلگه های علفی موثر است. در این موارد معماران به جای آنکه جلوی زیبایی محیط طبیعی را با طرح های مصنوعی بگیرند، به سادگی اجازه می دهند طبیعت به زبان خود صحبت کند!. با این حال، همه سازه های دارای نمای آینه ای نباید در فضاهای کاملاً طبیعی باشند.